Ale w samotności można przemyśleć sobie swoje życie.
Toć Ci nikt wtedy nie przeszkadza i nie naprzykrza się..

"Samotność jest ceną wielkości i nie ma od tego ucieczki."

Nie.
Odnośnie podpisu na Twoim obrazku. Mówię to z własnego doświadczenia. Nie jest czymś okropnym, jest czyms do czego można się przyzwyczaić i z czym można żyć. A im bardziej zanurzasz się w swojej samotności, tym mniej potrzebujesz ludzi dokoła. I, o dziwo, zaczyna Ci się to podobać. A według mnie, najgorszym uczuciem, jakie może dopaść człowieka jest całkowita obojętność wobec tego co się dzieje. Jeśli jesteś samotna i się do tego przyznajesz i chcesz to zmienić - to jeszcze należysz do tego świata, świata ludzi, którzy chcą prawdziwie żyć, wierzą w ideały, miłość, przyjaźń, wierność. Ale kiedy ogarnie Ci całkowita obojętność... Z tego stanu bardzo ciężko wyjść. Co z tego, że ja mam przyjaciela /on się tak sam nazywa/, kiedy już obydwoje doszliśmy do tego, że każdy człowiek jest sam. Nieważne czy jesteś z kimś/masz masę znajomych/masz przyjaciół. Bo kiedy jest naprawdę źle i wszytstko się wali, nie ma nikogo. A jeśli nawet do kogoś się napisze, to co ten ktoś zrobi? Powie, że wszystko będzie dobrze? Przecież i tak w to sam nie wierzy, a co dopiero osoba, której to mówi! Bądźmy realistami - człowiek jest sam. I nie jest w stanie pomóc drugiemu - i to jest straszne. Kidy słyszysz, jak ktoś nie daje sobie rady, a Ty nie możesz nic... Kompltenie. I masz poczucie, że ten ktoś gdzieś tam zawsze jest. Taa.. gdzieś i kiedyś. Ale nie tu i teraz.
Podsumowując, samotność nie jest okropna. Jeśliby była - już dawno bym zwariowała ;)

zgadzam się z Natalią (wow:P ) myślę, ze czasami kazdy z nas potrzebuje odrobinę samotności.

Masz racje... Ale czasami to my sami tworzymy sobie rzeczywistość.. Pozdrawiam i jeżeli chcesz wpadnij do mnie na www.agniesiulek.blogspot.com

samotność jest okropna, kiedy nie jest z wyboru, tylko z odrzucenia. rzeczywiście, każdy człowiek jest sam, ale ciężko byłoby sobie poradzić bez innych, jakkolwiek to brzmi:) czasem ciągnie do ludzi, ale czasem ma się ochotę uciec. kiedy cię skrzywdzili, nie chce się już wracać...

nie masz przyjaciół? nikogo nie obchodzisz? nie wydaje mi się zeby to była prawda. pozdrawiam i głowa do góry ;]

Samotnośc jest okropna. Ble i fuj!! Ale, żeby nie być samotnym trzeba też włożyć w to trochę wysiłku. Nie można odcinać się od reszty i wmawiać sobie, że dam sobie radę....sama. Raczej nie tędy droga:)

Tylko nieraz my sami decydujemy się na samotność-naszym postępowaniem, myśleniem...ale zgadzam się z Tobą-samotność to najgorsza choroba bo prowadzi do obojętności wobec wlasnego życia. pozdrawiam

Aniu damy rade ;] dzieki za komentarz =* a i Ty powinnas czesciej pisac =p